درمان نوروپاتی با لیزرهای کم توان

نوروپاتی دیابتی شایع ترین بیماری مرتبط با دیابت است. نوروپاتی دیابتی بین 60 تا 70 درصد از کل بیماران مبتلا به دیابت را تحت تأثیر  قرار می دهد. روندهای فعلی پیش بینی می کند که تا سال 2030 بیش از 360 میلیون نفر در سراسر جهان به دیابت مبتلا شوند. نوروپاتی می تواند تأثیرات جدی بر کیفیت زندگی بیمار بگذارد. بیماران مبتلا به نوروپاتی دیابتی در مقایسه بابیماران دیابتی بدون نوروپاتی ، خطر ابتلا به قطع عضو 1.7 برابر بیشتر و میزان مرگ و میر 25 تا 50 درصد بیشتر دارند.

طبقه بندی نوروپاتی براساس نوع فیبر که مستقیماً تحت تأثیر قرار می گیرد، تعیین می شود. نوروپاتی فیبر كوچك یک نوروپاتی شایع است که روی فیبر کوچک نورون های سنسوری اثر می گذارد. نوروپاتی فیبر كوچك ناشی از ایسکمی عصبی ، تأثیرات مستقیم هیپرگلیسمی(ازدیاد قند خون) بر روی نورونها و مدولاسیون متابولیک داخل سلول است که عملکرد عصب را مختل می کند. الیاف کوچک شامل الیاف میلین A-δ میله شده و الیاف C بدون میله است.نوروپاتی فیبر کوچک هنگامی رخ می دهد که آسیب به اعصاب محیطی به طور عمده باشد یا مستقیما بر روی الیاف کوچک تاثیر بگذارد . انواع خاص فیبر درگیر در این فرآیند شامل هردو الیاف کوچک سوماتیک و اتوماتیک است.

در اکثر موارد ، نوروپاتی فیبر کوچک معمولاً با یک اختلال زمینه ای مرتبط است که ممکن است شامل دیابت ، اختلال در تحمل گلوکز ، واسکولیت ، سندرم سوژرن ، لوپوس اریتماتوسیت سیستماتیک و شرایط دیگر باشد.
از EMG و سرعت هدایت عصب برای تعیین حضور نوروپاتی فیبر بزرگ می توان استفاده کرد به دلیل عدم توانایی در سنجش پتانسیل عمل الیاف کوچک ،تکنیک های آسیب شناسی عصبی تشخیصی به عنوان استاندارد طلا برای تشخیص نوروپاتی فیبرکوچک ظاهر می شود.

تراکم فیبرهای عصبی داخل مغز به طور مداوم در افراد مبتلا به نوروپاتی کاهش می یابد. علائم ظاهری افراد مبتلا به نوروپاتی فیبر کوچک شامل درد ، پارستزی ، از بین رفتن تمایز دو نقطه ، از بین رفتن ادراک حرارتی ، خشکی و گاهی اوقات کاهش رفلکس عمیق تاندون آشیل و از بین رفتن رفلکسهای سطحی است. تشخیص نوروپاتی فیبرهای کوچک با روش های سنتی از جمله مطالعات عملکرد عصب دشوار است، زیرا الیاف کوچک غیر قابل تشخیص هستند؛ بنابراین ، تشخیص نوروپاتی فیبرهای کوچک اغلب در نتیجه مثبت شدن علائم حسی اتفاق می افتد.

پس از تشخیص نوروپاتی فیبر کوچک ، چندین روش درمانی وجود دارد که از نظر تاریخی ، پزشکان درمان را به سمت کنترل درد راهنمایی کرده اند. درمان دارویی شامل استفاده از داروهای ضد افسردگی ، ضد تشنج ، مسدود کننده کانال سدیم و مسکن های اعتیادآور است. مطالعات گوناگون نشان داده است که این روش ها در کنترل درد نوروپاتی تأثیردارد ، اما اثرات جانبی دارند که باید کنترل شوند.

لیزر درمانی کم توان یک فناوری نوظهور و غیر تهاجمی و بدون عوارض جانبی برای کمک به درمان و کنترل درد است. محققان نشان داده اند که پرتودرمانی با لیزر سطح پایین می تواند برای بافتهایی که دارای ریز عروق هستند که بر اثر آسیب های متابولیکی ناشی از التهاب ریز عروق ، آسیب اکسیداتیو و اختلال عملکرد میتوکندری دچار اختلال و آسیب شده اند پاسخ مثبت داشته باشد. لیزر های کم توان با توان 17.5 میلی وات و طول موج 653نانومتر توانسته اند پاسخ مثبت را در بر داشته اند.

اثر بیولوژیکی تابش لیزر منسجم بر روی سلولها ، فتوبیومودولاسیون نامیده می شود. لیزرهای کم توان اثرات ضد درد ،ضد التهابی و بیولوژیکی را شروع می کنند و در نتیجه باعث افزایش گردش خون و بهبودی در موضع می شوند. افزایشمیکروسیرکولاسیون عملکرد اساسی در روند ترمیم بافت و کنترل درد دارد. این فرآیند امکان افزایش اکسیژن رسانی و تأمین مواد مغذی و خروج فرآورده های متابولیکی را فراهم می کند که به کاهش درد کمک می کند.

نوشتهٔ پیشین
لیزر- گوش و حلق وبینی
نوشتهٔ بعدی
خطرات لیزر

پست های مرتبط

نتیجه‌ای پیدا نشد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست